Bu, ya ilk oldu ya 2. İlki olduysa da epey önce olmuş olmalı hatırlayamadığıma göre. Sinirlenip sustum, sustum bu sefer. Mide krampı geçiriyorum sabahtan beri. Her şeyi söyleyebileceğini düşündüğün hatta söylediğin birine, bir nokta gelip de konuşamamak, haklı olduğumu bile bile susmak zorunda kalmak en zor olanı. Ben üzülünce otur sen de üzül istemiyorum ki, neşelendir istiyorum. Bunalım kafası bana ters anlatamıyorum. Kendimi iyi hissettiğim zamanlarda bu enerji süpürücülerin hiç vakit kaybetmeden neyim var neyim yoksa hepsini alıp, hala tatmin olamamalarına, sonra da "ne oldu yahu?" ilgilenişlerine tahammül edemiyorum. Benim gerçekten değer verdiğim çok az şey olduğunu bilip, bunları bu kadar görmezden gelmelerine çok üzülüyorum. İyi niyetimin bu kadar su istimal edilmesine katlanamıyorum artık. Kendi kendilerini bile bile acılara boğduktan sonra gelip ağlayan ve çözümü bende arayan kadınlardan tiksiniyorum. "Fidan yapar, Fidan bi şekilde halleder" kafasına girip, koltuktan kımıldamayanlara da fena uyuzum bu ara. Aşık olduğum insana histerik davrananlara da.