Ben kendimden başka bi şeye inanmıyorum. Sana da inanmıyorum ona da inanmıyorum. Haksızlığa tahammül edemiyorum. "Ben yaptım oldu." Çok seviyorum ama bunu birine ithafen yapıp kalp kırmak, hasar bırakan bir şey.
Kendi sınırlarımızı ancak kendimiz çizebiliyoruz ama başkasının sınırlarını çizmeye kalkmak ta neyin nesi oluyor..? Yani üstelik de ben bu kadar gevşek bırakırken çevremi bu konuda siz beni sürekli sınırlara sokmaya çalışın. Neden ama neden?
An ve an değişik kafalar yaşamaya çalışmak neyin sonucu acaba? Benim kafamı yaşamaya takılmış vücutlar görmeye başladım yakınlarımda, rahatsız oluyorum. Benim böyle bir talebim yok, açık açık söylüyorum.
Ama ne söylesem alabildiğin kadar anlıyorsun. Sonra da küsüyorsun. Küs. Biz gerçekten apayrıyız biliyor musun? Bak ben benim, sen sensin. Sen ben olamazsın, benim sahip olduğum şeyleri de böyle sağa sola savuramazsın. Vermiyorum izin, yok dahası.
Bi şeye uyanmalısın artık, bi sabah uyandığında başka bi şeye kalkmalısın. Madem bir sürü kafa istiyorsun al sana hiç yapmadığın bir şey sunuyorum işte. Bu gün kendine uyan, kendinle yüzleş, aynaya bak ve gerçekten ne gördüğünü söyle kendine.
Kendinle barışmadan benimle barışamazsın, buna izin veremem, zira görüyorum da epey yormuşsun. Ben iki kişi düşünmekten fena şişmişim. Kendi hikayelerimi yaşarken bile seni düşünmek zorunda kalmışım. Olmamış o. Ve itiraf ediyorum.. "en" im olmaktan epey uzaklaştın an ve an, seni yakınımda bile hissetmiyorum...